⌂Ana Sayfa ☾Günlük Ayet ☾Cüzler
20
SURE

Taha Suresi

Süleymaniye Vakfı • Süleymaniye Vakfı Meali
← Önceki Sure Sonraki Sure →
⌄
⌄
00:00 / 00:00
1
TA! HA!
2
Sana bu Kur'an'ı, mutsuz olasın diye indirmedik.
3
Allah'tan korkanlar için akıllarından çıkarmayacakları bir bilgi olsun diye indirdik.
4
Bu, yeri ve yüce gökleri yaratan tarafından indirilmiştir.
5
Rahman[1], yönetimin (arşın) başına geçmiştir .
6
Göklerde, yerde, ikisinin arasında ve nemli toprağın altında ne varsa hepsi O'nundur.
7
İster söyle ister söyleme; o gizli (sır) ve saklı (ahfa) ne varsa bilir.
8
Allah; O'ndan başka ilah yoktur. En güzel isimler (sıfatlar) O'nundur.
9
Musa'nın hikayesi sana ulaştı değil mi?
10
Bir gün bir ateş görmüştü de ailesine şöyle demişti: "Durun hele; bir ateş gördüm. Belki onun korundan biraz getiririm; belki de ateşin yanında yol gösterecek birini bulurum."
11
Ateşin yanına varınca "Musa!" diye bir ses yükseldi.
12
"Ben, evet ben! Senin Rabbinim[1]. Ayakkabılarını çıkar. Çünkü sen, kutsal Tuva vadisindesin.
13
Ben seni seçtim. Şimdi sana bildirilecek şeyleri dinle.
14
Ben, evet ben! Allah'ım; benden başka ilah yoktur. Sen, bana kulluk et ve benim zikrim[1] için namaz kıl.
15
Kıyamet saati gelecektir; herkes yaptığı şeyin karşılığını görsün diye neredeyse onu gizli tutacağım[1].
16
Arzusuna uyarak ona inanmayan kişi sakın sana engel olmasın; yoksa yok olup gidersin.
17
Sağ elindeki nedir, Musa?"
18
"O, değneğimdir" dedi. "Ona dayanır, onunla davarıma yaprak silkerim; başka işlerime de yarar."
19
"Onu at, Musa!" dedi.
20
Hemen attı. Bir de ne görsün, değnek yılana dönüşmüş, koşuyor.
21
"Tut onu ama korkma! Onu ilk şekline çevireceğiz
22
Şimdi elini koynuna sok da lekesiz, bembeyaz bir şekilde dışarı çıkar. Bu da bir başka belgedir (ayettir).
23
Bunları yapmamız, en büyük belgelerimizden (ayetlerimizden) bazısını sana gösterelim diyedir.
24
Haydı, Firavun'a git. Çünkü o iyice azgınlaştı."
25
Musa dedi ki "Rabbim! Göğsümü genişlet.
26
İşimi kolaylaştır,
27
Dilimdeki düğümü çöz.
28
Çöz de sözlerimi iyi anlasınlar.
29
Ailemden birini de bana yardımcı yap.
30
Kardeşim Harun'u.
31
Onunla arkamı güçlendir.
32
Onu işime ortak et.
33
Böyle yap ki sana çok ibadet edelim.
34
Senin emirlerini daha çok hatırlayalım.
35
Çünkü Sen bizi görmektesin."
36
Allah dedi ki "Musa! Bütün isteklerin verildi."
37
Sana bir iyiliğimiz daha olmuştu.
38
Bir gün annenin gönlüne şunları ilham etmiştik:
39
"Musa'yı sandığa koy, suya bırak da sular onu kıyıya atsın, benim de onun da düşmanı olan biri onu alsın" demiştik. Üzerine de katımızdan bir sevgi koymuştuk ki gözümüzün önünde yetişesin[1]"
40
Kız kardeşin (arkadan) takip ediyordu. (Onlar seni alınca) şöyle demişti: "Buna bakacak birini size göstereyim mi?" Bu yolla seni anana geri vermiştik ki gözü aydın olsun, kaygılanmasın. (Sonra) birini öldürmüştün de seni o tasadan da kurtarmıştık. Seni çeşitli imtihanlardan geçirmiştik. Nihayet yıllarca Medyen halkı arasında kalmıştın. Sonra bir plan dahilinde buraya geldin, ey Musa.
41
Seni kendim için yetiştirdim.
42
Kardeşini yanına al ve belgelerimle birlikte git. İkiniz de beni anmakta gevşeklik etmeyin.
43
Firavun'a gidin; o haddini aştı.
44
Ona yumuşak söz söyleyin. Belki aklını başına alır veya korkar."
45
Dediler ki "Rabbimiz! Bize karşı çok ileri gider veya haddi aşar diye korkuyoruz."
46
"Korkmayın, ben sizinle beraberim; dinlerim ve görürüm" dedi.
47
Hemen gidin de ona deyin ki "Biz senin Rabbinin elçileriyiz. İsrail oğullarını serbest bırak da bizimle gelsinler. Onlara eziyet edip durma. Bak, biz sana Rabbinden bir belge (ayet) getirdik. O'nun yoluna giren esenlik ve güvenliğe (selamete) erer.
48
Bize şöyle vahyedildi: ‘Kim yalana sarılır, sırt çevirirse azaba uğrar.'"
49
Firavun: "Sizin Rabbiniz kimdir, Musa?" dedi.
50
(Musa:) "Bizim Rabbimiz (Sahibimiz) her varlığa biçimini veren, sonra da yol gösteren zattır."
51
(Firavun:) "Öyleyse şimdiye kadar gelip geçenlerin (eskilerin) durumu ne olacak?"
52
(Musa:) "Onun bilgisi Rabbimin katında bir kitaptadır. Benim Rabbim ne yanılır ne de unutur."
53
Yeryüzünü sizin için beşik gibi yapan ve sizin için orada yollar açan O'dur. Gökten su indirdi de onunla (erkekli, dişili) çiftlerden[1] çeşit çeşit bitkiler bitirdi[2].
54
Onlardan yiyin, malınızı davarınızı da otlatın. Bunda aklı başında olanlar için kesin belgeler (ayetler) vardır."
55
Sizi topraktan yarattık, yine toprağa çevireceğiz ve bir kere daha sizi topraktan çıkaracağız.
56
Firavun'a bütün belgelerimizi (ayetlerimizi) gösterdik ama o yalana sarıldı ve direndi.
57
Dedi ki "Musa! Büyünle bizleri yerimizden yurdumuzdan çıkarmak için mi geldin?
58
Biz de senin büyün gibi bir büyüyle geleceğiz. Bizimle karşılaşman için aramızda bir gün belirle; ne senin, ne de bizim caymayacağımız uygun bir yerde olsun."
59
Musa dedi ki "Karşılaşacağımız gün, bayram günü olsun. İnsanlar kuşluk vaktinde[1] toplansın."
60
Bunun üzerine Firavun dönüp gitti ve tüm tuzaklarını toplayıp geldi.
61
Musa onlara dedi ki "Yazık size! Sakın bir yalanı Allah'a atfetmeyin yoksa Allah, azabı ile sizi rezil eder. Yalanlarını Allah'a atfeden kaybeder."
62
Gizlice fısıldaşarak işlerini aralarında tartıştılar.
63
Dediler ki "Bu ikisi (Musa ile Harun) iki büyücüdür. Sizi büyüleriyle yerinizden yurdunuzdan etmek ve örnek düzeninizi[1] ortadan kaldırmak istiyorlar.
64
Haydi tuzaklarınızı birleştirin ve tek saf olun. Bugün üstün gelen umduğuna kavuşacaktır."
65
Dediler ki "Musa! Sen mi atacaksın, yoksa ilk önce biz mi atalım?"
66
Musa dedi ki "Yok! Siz atın." Bir de ne görsün; büyülerinden dolayı onların ipleri ve değnekleri ona, sanki koşuyor gibi geldi.
67
Musa'nın içine bir korku düştü.
68
"Korkma!" dedik, "Üstün gelecek olan sensin.
69
Sağ elindeki değneği at da onların yaptıkları şeyi yutsun. Onların yaptığı büyücü hilesidir. Büyücü nerede olursa olsun umduğuna kavuşamaz."
70
Büyücüler hemen secdeye kapandılar. Dediler ki "Bizler Harun'un ve Musa'nın Rabbine inandık."
71
Firavun: "Benden izinsiz ona inandınız, öyle mi? Demek ki size bu sihri öğreten büyüğünüz oymuş. Öyleyse ben de tereddüt etmeden ellerinizi ve ayaklarınızı çapraz olarak keseceğim ve sizi hurma dallarına asacağım. Hangimizin azabının daha ağır, daha kalıcı olduğunu iyice öğreneceksiniz."
72
Dediler ki "Biz seni, ne bize gelen bu apaçık belgelere (mucizelere) ne de bizi yaratana tercih ederiz. Ne yapacaksan yap. Sen yapacağını sadece bu dünya hayatında yaparsın.
73
Biz Rabbimize inanıp güvendik ki hatalarımızı ve bize zorla yaptırdığın büyüyü bağışlasın. Cezası en iyi ve en kalıcı olan O'dur."
74
Rabbine[1] günahkar olarak gelenin yeri cehennemdir. Orada ne ölür, ne de hayat sürer.
75
Kim de iyi işler yapmış bir mümin olarak gelirse öylelerine en yüksek dereceler vardır.
76
Onlar, içinden ırmaklar akan kalıcı cennetlerde (bahçelere) ölümsüz kişiler olarak gireceklerdir. İşte kendini geliştirenlerin alacakları karşılık budur.
77
Musa'ya şunu bildirmiştik: "Kullarımızla birlikte geceleyin yola çık. Onlara denizde kuru bir yol aç. Sana yetişmelerinden de korkma; endişeye kapılma."
78
Derken Firavun, ordularıyla birlikte onların peşine düştü. Sonra deniz onları iyice içine gömdü.
79
Firavun halkını yoldan çıkarmış, doğru yolu göstermemişti.
80
Ey İsrailoğulları! Sizi düşmanınızdan kurtarmış ve Tur'un sağ yamacında sizinle sözleşmiştik[1]. Üzerinize de kudret helvası[2] ile bıldırcın yağdırmıştık.
81
Size verdiğimiz rızıkların temiz ve helal olanlarından yiyin ama taşkınlık etmeyin. Yoksa gazabımı (öfkemi) hak edersiniz. Kim gazabımı hak ederse yıkılıp gider.
82
Ben, dönüş yapan (tevbe eden), inanıp güvenen ve iyi iş yapan aynı zamanda doğru yola girmiş olanı elbette bağışlarım.
83
(Daha sonra Musa halkından ayrılıp Tur'a çıktı) "Ey Musa! Seni aceleyle halkından ayırıp buraya getiren nedir?"
84
"Onlar benim yoluma girdiler. Sana aceleyle geldim ki benden razı olasın" dedi.
85
Allah dedi ki: "Senden sonra halkını fitneye[1] (kendilerini yakan bir imtihana) soktuk. Samiri onları yoldan çıkardı."
86
Musa hemen halkına döndü. Öfkeli ve üzüntülüydü. Dedi ki "Ey halkım! Rabbiniz size güzel bir söz vermedi mi? O sözün üzerinden çok mu zaman geçti? Yoksa Rabbinizin gazabını (öfkesini) hak etmek mi istediniz de bana verdiğiniz sözden de caydınız?"
87
Dediler ki "Sana verdiğimiz sözden kendiliğimizden caymadık. Firavun halkının süslerinden bize yükler yüklendi; biz onları (ateşe) attık[1]. Samiri de aynı şekilde attı."
88
Sonra Samiri (ateşten[1]) onlara böğürebilen bir buzağı heykeli çıkarmıştı. Bunun üzerine şöyle demişlerdi: "Bu sizin ilahınızdır (tanrınızdır). Musa'nın da ilahıdır ama o, onu unuttu."
89
Tek bir sözle olsun, kendilerine karşılık veremediğini görmüyorlar mıydı? Onun onlara ne faydası olabilirdi ne de zararı.
90
Başlangıçta Harun şöyle demişti: "Ey halkım! Siz bununla sadece imtihandan geçiriliyorsunuz. Sizin Rabbiniz[1], O Rahman'dır. Siz bana uyun ve benim emrime girin."
91
Onlar ise "Musa dönüp gelene kadar ondan ayrılmayacağız" demişlerdi.
92
Musa (gelince) dedi ki "Harun! Bunların sapıttığını gördüğünde seni engelleyen ne oldu?
93
Neden bana uymadın? Emrime karşı mı geldin?"
94
Harun dedi ki "Anamın oğlu! Saçımdan sakalımdan tutma. Ben senin ‘İsrailoğullarını böldün; sözümü de dinlemedin' demenden korktum."
95
Musa, Samiri'ye dönerek: "Senin derdin ne?" dedi.
96
Samiri dedi ki "Ben onların göremediklerini görmüş, senin[1] yoluna sıkı sıkıya bağlanmıştım. Ama onu daha sonra hayatımdan çıkardım; hepsi bu. Canım böyle istedi."
97
Musa: "Öyleyse def ol!" dedi. "Yaşadığın sürece senin cezan 'Bana dokunmayın![1]' demendir. Senin için kaçamayacağın bir gün de var. Yanından ayrılamadığın ilahını gör şimdi. Onu ateşte eritecek sonra da toz halinde denize serpeceğiz."
98
Sizin ilahınız sadece Allah'tır; ondan başka ilah yoktur. Bilgisi her şeyi kuşatmıştır.
99
İşte böylece daha önce gelip geçenlerin haberlerinden bölümler anlatıyoruz. Sana katımızdan doğru bilgi (Zikir, kitap) verdik.
100
Kim ondan yüz çevirirse (mezardan) kalkış günü ağır bir yük yüklenecektir.
101
Onlar hep o yükün altında kalacaklardır. (Mezardan) kalkış günü onların yükü ne kötüdür!
102
Sura üflendiği gün… İşte o gün günahkarları gözleri görmez[1] bir halde toplayacağız.
103
Aralarında fısıldaşacaklar ve "Dünyada topu topuna on gün kaldınız." diyeceklerdir.
104
Biz onların ne konuşacaklarını iyi biliriz. Örnek aldıkları kişi de "Bir günden fazla kalmadınız" diyecektir.
105
Sana dağları soruyorlar. De ki "Rabbim onları kül gibi savuracaktır,
106
Yerlerini de aynı seviyede dümdüz bırakacaktır.
107
Orada ne bir alçaklık ne de yükseklik göreceksin.
108
O gün sesler Rahman için kısılacak, bir tarafa sapmadan dosdoğru o davetçinin peşinden gideceklerdir[1]. Fısıltıdan başka bir şey duyamayacaksın."
109
O gün şefaat, sadece Rahman'ın onay verdiği ve lehine söz söylenmesini kabul ettiği kişiye fayda sağlar[1].
110
Yaptıklarını da geriye bıraktıklarını da O bilir. Ama onlar (şefaat edecekler) bunları bilemezler.
111
Başlar[1], diri ve sürekli işinin başında olan Allah için eğilecektir. Yanlış yük yüklenenler de umduklarını bulamayacaklardır.
112
Kim inanıp güvenerek iyi işler yaparsa, ne haksızlıktan ne de hakkının yenmesinden korkar.
113
Böylece onu, Arapça kur'an[1] olarak indirdik. Belki çekinirler ya da bilgi edinirler diye tehditleri onun içine, değişik şekillerde yerleştirdik.
114
Gerçek hükümdar olan Allah pek yücedir. Kur'anın[1] vahyi tamamlanmadan hüküm vermekte acele etme. "Rabbim ilmimi (bilgimi) artır" de.
115
Vaktiyle Âdem'e bir görev yükledik ama unuttu[1]. Onda bir kararlılık bulamadık.
116
Bir gün meleklere "Âdem'e secde edin!" demiştik, hemen secdeye kapanmışlardı ama İblis secde etmedi, direndi.
117
Dedik ki "Bak Âdem! Bu sana da eşine de düşmandır. Sakın sizi bu bahçeden çıkarmasın yoksa mutsuz olursun.
118
Burada ne açlık çekersin ne de çıplak kalırsın.
119
Burada susuz kalmaz, güneş ışığından etkilenmezsin."
120
Şeytan hemen vesveseye girişti de dedi ki "Bak Âdem! Sana ölümsüzlük ağacını ve bozulmayacak bir saltanatı göstereyim mi?"
121
Sonunda ikisi de o ağaçtan yediler ve her birine diğerinin edep yerleri göründü. Üzerlerini bahçenin yapraklarıyla örtmeye başladılar. Âdem, Rabbine karşı geldi ve yanlış bir yola girdi.
122
Sonra Rabbi ona fırsat verdi de kendine yönelmesini (tevbesini) kabul etti. Ona doğru yolu gösterdi.
123
Allah:"Her ikiniz de biri birinize düşman olarak o bahçeden inin!" dedi. "Benim tarafımdan size doğru yolu gösteren bir rehber gelirde kim o rehbere uyarsa artık o ne sapar, ne de mutsuz olur."
124
Kim de kitabımdan yüz çevirirse onun sıkıntılı bir hayatı olur. (Mezardan) kalkış günü mahşer yerine kör olarak getiririz."
125
Der ki "Ey Rabbim! Beni neden kör olarak getirdin, halbuki benim gözlerim görüyordu?"
126
Allah der ki "Doğru ama ayetlerimiz sana kadar geldiğinde sen onları unuttun, bu gün de aynı şekilde sen unutuluyorsun."
127
Rabbinin ayetlerine inanmayarak aşırı gidenleri işte böyle cezalandırırız. Ahiretteki azab ise daha ağır ve daha süreklidir
128
Kendilerinden önceki nice nesilleri etkisizleştirmiş olmamız, yola gelmeleri için yetmedi mi? Şimdi bunlar, onların yaşadığı yerlerde dolaşmaktadırlar. Bunda aklı başında olanlar için belgeler (ayetler) vardır.
129
Rabbinin tarafından evvelce verilmiş bir söz ve belirlenmiş bir ecel[1] olmasaydı hemen yakalarına yapışılırdı.
130
Onlar ne derlerse desinler, sen sabret. Güneşin doğuşundan önce, batmasında önce ve gecenin bölümlerinde[1] her şeyi güzel yaptığından dolayı Rabbine ibadet et. Gündüzün bölümlerinde[2] de ibadet et; belki memnun kalırsın.
131
Dünya hayatının süsü olarak, kendilerini imtihan için üst üste nimetler verdiğimiz kişilere imrenme. Rabbinin verdiği rızık daha hayırlı ve daha kalıcıdır.
132
Ailene namazı emret, sen de namaza devam et. (Rızkı bahane etme) Senden rızık istemez, sana rızık veririz. Mutlu son, Allah'tan çekinerek kendini korumanındır (takvanındır).
133
Dediler ki "Bize Rabbinden bir delil (gösterge) getirseydi ya?" Önceki kitaplarda olan o delil onlara ulaşmadı mı? (O kitaplarda ondan bahsedilmesi yetmez mi?)[1]
134
Elçi gelmeden onları bir azap ile etkisizleştirseydik, derlerdi ki "Rabbimiz! Böyle aşağılık hale düşüp sürünmeden önce keşke bir elçi gönderseydin de senin ayetlerine uymuş olsaydık."
135
De ki "Herkes beklemededir, siz de bekleyin. Düz yolun yolcularının kimler olduğunu, kimlerin yola geldiğini yakında öğreneceksiniz."