11
SURE

Hud Suresi

Süleymaniye Vakfı Süleymaniye Vakfı Meali
← Önceki Sure Sonraki Sure →
⌄
⌄
00:00 / 00:00
1
ELİF! LÂM! RÂ! Bu öyle bir kitaptır ki ayetleri hem muhkem[1] kılınmış hem de[2] doğru kararlar veren ve her şeyin iç yüzünü bilen Allah tarafından açıklanmıştır.
2
Böyle olması, Allah'tan başkasına kul olmayasınız diyedir[1]. Ben de o kitapla sizi uyaran ve müjdeleyen kişiyim.
3
Rabbinizden[1] bağışlanma[2] dileyin, sonra O'na yönelin (tevbe edin) ki[3] belirlenmiş eceliniz[4] gelinceye kadar sizi güzel bir şekilde yaşatsın. Fazla yapan herkese de fazlasını versin. Eğer yüz çevirecek olursanız, o büyük günün azabına uğramanızdan korkarım.
4
Dönüşünüz Allah'a olacaktır. O, her şeye bir ölçü koyar.
5
Bilin ki onlar, O'ndan (Allah'ın Kitabından) gizlenmek için göğüslerini iki büklüm ederler. Yine bilin ki örtülerine büründükleri zaman neyi gizlediklerini ve neyi açığa vurduklarını Allah bilir. Göğüslerde olanı da O bilir.
6
Yerde hareketli tek bir canlı yoktur ki rızkı Allah'a ait olmasın. Allah, onun yerleştiği yeri de geçici olarak bulunduğu yeri[1] de bilir. Bunların hepsi apaçık bir kitapta kayıtlı olur[2].
7
Gökleri ve yeri altı günde yaratmış olan Allah'tır. Bunu, sizi zorlu bir imtihandan geçirmek ve hanginizin daha iyi davranacağını belirlemek için yapmıştır. O sırada yönetim merkezi (arşı) suyun üstündeydi. Onlara: "Öldükten sonra tekrar dirileceksiniz" desen ayetleri görmezlikten gelenler, hemen cevabı yapıştırır ve "Bu açıkça bizi büyüleme çabasından başka bir şey değil" derler.
8
Onlara vereceğimiz azabı belli bir süre ertelesek "Onu tutan ne ki?" derler. Şunu bilin ki azap geldiği gün onlardan savılacak değildir. Hafife aldıkları o şey başlarına gelecektir.
9
İnsana katımızdan bir ikramda bulunsak, sonra onu geri alsak umutsuzluğa kapılır ve tam bir nankör olur.
10
Çektiği darlıktan sonra ona bir mutluluk tattırsak bu defa da "Sıkıntılar geride kaldı." der. Artık o, şımarığın ve kendini beğenmişin tekidir.
11
Ama sabırlı olanlar ve iyi işler yapanlar böyle değillerdir. Onlar için bağışlanma ve büyük bir ödül vardır.
12
"Ona bir hazine indirilseydi veya beraberinde bir melek gelseydi" demesinler diye sanki sana gelen vahiyden bir kısmını onlara okumayacak gibisin; bu da senin göğsünü daraltıyor. Halbuki sen yalnızca bir uyarıcısın. Her şeye vekil olan Allah'tır.
13
Yoksa onu (Kur'an'ı), o uydurdu mu diyorlar? Onlara de ki "İddianızda samimi iseniz, Allah ile aranıza koyduklarınızdan[1] çağırabileceğiniz herkesi çağırın da bunun dengi on sure uydurup getirin bakalım."
14
Çağırdığınız kimseler size cevap vermezlerse bilin ki o (Kur'an) Allah'ın ilmiyle indirilmiştir. O'ndan başka ilah yoktur. Artık O'na teslim olursunuz değil mi?
15
Dünya hayatını ve süsünü isteyenlere yaptıkları işlerin karşılığını burada tamı tamına veririz. Burada onlardan bir kesinti yapılmaz.
16
Onlar ahirette, o ateşten başka alacağı kalmamış kimselerdir. Dünyada işledikleri yok olmuş ve bütün çalışmaları boşa çıkmış olur[1].
17
Bunlar, Rabbinin açık belgesine uyanlar gibi olurlar mı? O belgeyi Rabbinden bir şahit[1] okur, ondan önce de bir öncü ve ikram olarak Musa'nın kitabı vardır. Kur'an'a işte bunlar[2] inanırlar. Hangi kesim onu görmezlikten gelirse varıp kalacağı yer ateştir. Ondan şüphen olmasın. O Kur'an, senin Rabbinden gelen bir gerçektir ama insanların çoğu ona inanmazlar.
18
Bir yalanı Allah'a atfedenden daha yanlış kimdir? Onlar Rablerinin huzuruna çıkarılacaklar ve şahitler şöyle diyeceklerdir: "İşte bunlar, Rableri karşısında yalana sarılanlardır." Bilin ki Allah, bu yanlışı yapanları dışlar (lanetler).
19
Onlar ki Allah'ın yolundan engeller ve o yolda anlaşılmayacak biçimde bir eğrilik[1] oluşturmaya çalışırlar. Onlar Ahireti görmezlikte direnenlerdir
20
Onlar yeryüzünde kimseyi çaresiz bırakacak değillerdir. Allah ile kendi aralarına girecek bir dostları da olmaz. O azap onlar için ikiye katlanacaktır. Onlar seni dinlemeye dahi tahammül edemezler; görebilecek durumda da değillerdir.
21
Onlar, kendilerine yazık etmiş kimselerdir. Uydurdukları şeyler de kaybolup gidecektir.
22
Hiç şüphesiz ahirette değerini büsbütün yitirecek olanlar onlardır.
23
İnanıp güvenen ve iyi işler yapanlar ve Rablerine içten boyun eğenler var ya; işte onlar cennet ahalisidir; orada ölümsüzleşeceklerdir.
24
Bu iki kesimin örneği, kör ve sağır olan ile gören ve işitenin örneği gibidir. Bunlar eşit olabilirler mi? Artık bilginizi kullanacak mısınız?
25
Biz Nuh'u, kendi halkına elçi gönderdik; "Ben sizin için doğruları açıklayan bir uyarıcıyım" dedi.
26
"Allah'tan başkasına kulluk etmeyesiniz diye uyarıyorum. Çünkü ben üzerinize gelecek acıklı bir günün azabından korkuyorum."
27
Halkının ileri gelenlerinden ayetleri görmezlikten gelenler (kafirler) dediler ki "Görüşümüze göre sen, tıpkı bizim gibi bir insansın. Sana uyanların da görüş belirtmede en aşağılarımız olduğunu görüyoruz. Sizin bizden üstün bir yanınızı da görmüyoruz. Aslında sizin yalancı olduğunuz kanaatindeyiz."
28
Nuh dedi ki "Ey halkım! Ben Rabbimden gelen açık bir belgeye dayanıyorsam, bana O'nun katından bir ikram gelmiş de siz görememişseniz bu konuda görüşünüz ne olur? Siz hoşlanmadığınız halde ben sizi O'na bağlayabilir miyim?"
29
"Ey halkım! Buna karşılık sizden bir mal istemiyorum. Benim ücretimi sadece Allah verir. Ben inanıp güvenenleri kovacak da değilim. Onlar Rablerine kavuşacaklardır. Ben sizi, kendini bilmez bir toplum olarak görüyorum."
30
"Ey halkım! Onları kovarsam, Allah'tan beni kim kurtarabilir? Bilgilerinizi kullanmaz mısınız?"
31
"Size: ‘Allah'ın hazineleri yanımdadır' demiyorum. Gizli bilgileri de bilmem. Ben melek olduğumu da söylemiyorum. Hor gördüğünüz kimseler için ‘Allah bunlara iyilik etmez' de demiyorum. Onların içlerinde olanı en iyi bilen Allah'tır. Bunları desem yanlış yapmış olurum."
32
Dediler ki "Bak Nuh! Bizimle tartışmaya girdin, tartışmayı da çok uzattın! Söylediğine gerçekten inanıyorsan bizi tehdit ettiğin şeyi başımıza getir."
33
Nuh dedi ki "Şartlar olgunlaştığında o azabı başınıza sadece Allah getirir[1]. Siz de O'nu bundan alıkoyamazsınız."
34
"Sizin iyiliğiniz için ne kadar gayret edersem edeyim, Allah yoldan çıkışınızı onaylamışsa[1] bu gayretlerimin size bir faydası olmaz. O sizin Rabbinizdir. O'nun huzuruna çıkarılacaksınız."
35
Yoksa "Bu hikayeyi Muhammed uydurdu" mu diyorlar? De ki "Uydurduysam cezamı çekerim. Ama ben, sizin işlediklerinizin cezalarından uzağım."
36
Nuh'a şu vahyedildi: "Şimdiye kadar inanmış olanlar bir yana, artık halkından kimse inanmayacaktır. Onların yaptıkları yüzünden sakın kendini harap etme."
37
"Gözetimimizde ve vahyimize göre gemiyi yap. Yanlışlar içindeki o kimseler için de artık bana başvurma. Çünkü onlar boğulacaklardır."
38
Nuh gemiyi yapıyordu. Halkının ileri gelenleri oradan her geçtiklerinde Nuh ile eğleniyorlardı. O da şöyle diyordu: "Siz bizimle eğleniyorsanız, biz de sizinle eğleneceğiz. Tıpkı sizin eğlendiğiniz gibi.
39
Alçaltıcı azap kime gelecekmiş ve kalıcı azap kime inecekmiş; nasıl olsa yakında öğreneceksiniz"
40
Sonunda emrimiz çıktı ve geminin kazanı[1] kaynadı. Nuh'a dedik ki "Erkekli dişili her türden birer çifti ve hakkında karar çıkan kişi dışındaki aileni, bir de inanıp güvenenleri gemiye bindir." Pek azı dışında Nuh ile birlikte inanıp güvenen olmamıştı.
41
Nuh dedi ki "Haydi binin. Bunun akıp gitmesi de durması da Allah'ın adıyladır. Benim Rabbim çok bağışlar, ikramı da boldur."
42
Gemi dağ gibi bir dalgalar içinde onları çalkalıyordu. Nuh bir kenara çekilmiş olan oğluna seslendi: "Yavrucuğum, bizimle birlikte bin de ayetleri görmezlikten gelenlerle beraber olma."
43
Dedi ki "Bir dağa sığınacağım, beni sudan kurtarır." Nuh dedi ki "Bugün Allah'ın emrinden koruyacak hiçbir şey yoktur, O'nun ikram ettikleri başka." Aralarına bir dalga girdi ve o da boğulanlara karışıp gitti.
44
"Ey yer! Suyunu yut! Ey gök sen de açıl!" dendi. Sular çekildi, iş tamamlandı, gemi Cudi'nin üstüne oturdu ve şöyle dendi: "Yanlışlar içindeki o topluluk olmaz olsun."[1]
45
Nuh, Rabbine seslendi ve dedi ki "Rabbim, oğlum benim ailemdendir; Senin verdiğin emir mutlaka doğrudur1; en iyi kararı sen verirsin."
46
Allah dedi ki "Bak Nuh! O, senin ailenden değildir. O, uygunsuz bir iş ürünüdür. Bilmediğin şeyi bana sorma[1]. Kendini bilmezlerden[2] olmayasın diye sana öğüt veriyorum."
47
Nuh dedi ki "Rabbim! Bilmediğim şeyi sana sorduğum için sana sığınırım. Eğer ben (durumumu düzeltmez) bağışlamaz, bana acımazsan kaybedenlerden olurum."
48
"Ey Nuh! İn artık" dendi. "Sana ve seninle birlikte olanların soyundan gelecek toplumların (ümmetlerin) üzerinde, bizden esenlik, güvenlik ve bereketler olacak; öyle toplumlar (ümmetler) da var ki önce onlara nimet vereceğiz, sonra acıklı azabımız onları çarpacaktır.
49
İşte bu, gizli kalmış bilgilerdendir; sana vahiy yoluyla bildiriyoruz. Daha önce bunları ne sen bilirdin, ne de halkın. Öyleyse, sen de sıkıntılara katlan (sabret). Mutlu son, Allah'tan çekinerek kendini koruyanlar[1] içindir."
50
Ad'a soydaşları Hud'u gönderdik. Dedi ki "Ey halkım! Allah'a kul olun; sizin başka ilahınız yoktur. Siz sadece uyduruyorsunuz."
51
"Ey halkım! Bunun için sizden bir karşılık istemiyorum. Benim ödülümü beni yaratan verecektir. Aklınızı kullanmaz mısınız?"
52
"Ey halkım! Rabbinizden bağışlanma dileyin sonra O'na dönün ki size gökten bol yağmur göndersin ve gücünüze güç katsın. Suçlu halde çekip gitmeyin."
53
Dediler ki "Bak Hud! Bize bir belge (delil) getirmedin. Senin sözünle ilahlarımızı bırakacak değiliz. Sana inanacak da değiliz.
54
Sana diyeceğimiz sadece şudur: "İlahlarımızdan biri seni fena çarpmış." Hud dedi ki "Ben Allah'ı şahit tutuyorum, siz de şahit olun, ben ortak saydıklarınızdan tamamen uzağım."
55
"Allah ile aranıza koyduklarınızdan uzağım. Haydi, hep birlikte bana tuzak kurun. Hiç göz açtırmayın."
56
"Ben, benim de Rabbim[1], sizin de Rabbiniz olan Allah'a güvenip dayandım. O'nun eli altında olmayan hareketli tek canlı yoktur. Benim Rabbim yanlış yapmaz[2]."
57
"Siz yüz çevirecekseniz çevirin. Ben size elçi olarak gönderildiğim konuyu tebliğ ettim. Rabbim sizin yerinize başka bir topluluk getirir ve siz de onların kılına dokunamazsınız. Çünkü benim Rabbim her şeyi korur."
58
Emrimiz gelince Hud'u ve onunla birlikte olan müminleri, bizden bir ikram olarak kurtardık. Evet, onları ağır bir azaptan kurtardık.
59
İşte Ad kavmi… Rablerinin ayetlerini bile bile inkar ettiler, O'nun elçilerine karşı çıktılar ve nerede bir inatçı zorba varsa ona uydular.
60
Onlar bu dünyada dışlandılar; (mezardan) kalkış gününde de dışlanacaklardır. Bilin ki Ad halkı Rablerini görmezlikten geldiler. Bilin ki Ad da, Hud halkı da yıkılıp gitti.
61
Semud'a da soydaşları Salih'i elçi gönderdik. "Ey halkım!" dedi; "Allah'a kul olun; sizin başka ilahınız yoktur. Sizi bu toprakta yapılandıran ve burada barındıran O'dur. Öyleyse O'ndan bağışlanma dileyin sonra da O'na yönelin. Çünkü benim Rabbim herkese yakındır; isteklere cevap verir."
62
Dediler ki "Bak Salih! Daha önce aramızda, kendisine ümit bağlanan biriydin. Şimdi kalkmış, atalarımızın kulluk ettiğine kul olmamızı yasaklıyorsun? Biz senin bizi çağırdığın şeyden dolayı şüpheye düşüyor, endişeye kapılıyoruz."
63
Dedi ki "Ey halkım! Baksanıza, eğer ben Rabbimin açık bir belgesine dayanıyorsam, bir de O'ndan ikram görmüşsem, O'na karşı çıktığım takdirde hanginiz beni Allah'ın azabından kurtarabilir? Sizin katkınız, sırf zararımı artırmak olur.
64
Ey halkım! Bu, Allah'ın dişi devesidir; sizin için bir belge… Bırakın Allah'ın toprağında otlasın. Ona kötü niyetle dokunmayın yoksa fazla sürmez, azaba çarpılırsınız."
65
Sonra ayaklarını keserek deveyi öldürdüler[1]. Salih dedi ki "Üç gün daha yurdunuzdan yararlanın. Bu, yalan çıkmayacak bir tehdittir."
66
Emrimiz gelince Salih'i ve onunla birlikte olan inanıp güvenenleri, bizden bir ikram olarak, o günün rezilliğinden kurtardık. Senin Rabbin işini başarır, daima üstündür.
67
Yanlış yapanları o ses (Allah'ın, cezalandırma emri[1]) yakaladı da kendi yurtlarında çöküp kalmış olarak sabaha çıktılar.
68
Sanki orada bir varlıkları olmamıştı. Bilin ki Semud (halkı), Rablerini görmezlikten geldiler. Bilin ki Semud, def olup gittiler.
69
Elçilerimiz İbrahim'e, müjde vermek için geldiler: "Selam[1]" dediler. İbrahim de "selam" dedi. Vakit geçirmeden fırında pişmiş bir buzağı eti getirdi.
70
Ona el sürmediklerini görünce şaşırdı kaldı; onlardan korktuğunu saklayamadı[1]. "Korkma" dediler; "Bizler Lut halkına gönderildik."
71
Karısı ayakta duruyordu; hemen gülüverdi. Biz de ona İshak'ı, İshak'ın arkasından da Yakub'u müjdeledik.
72
"Vay başıma gelenler!" dedi. "Doğum mu yapacağım?" Ben gücünü kaybetmiş bir kadınım; bu da kocam, iyice yaşlanmış! Bu gerçekten tuhaf bir şey!"
73
Dediler ki "Allah'ın işine mi şaşıyorsun? Ey İbrahim ailesi! Allah'ın ikramı ve bereketi sizin üstünüzdedir. O, her şeyi güzel yapar, pek yücedir."
74
İbrahim'in korkusu geçip kendisine o müjde de gelince, Lut halkı hakkında bizimle tartışmaya girdi.
75
İbrahim pek yumuşak, bağrı yanık ve ısrarcıydı.
76
Dediler ki "İbrahim! Vazgeç bu işten. Rabbinin emri çıktı bir kere. Onlara engellenemez bir azap gelecektir."
77
Elçilerimiz Lut'un yanına varınca Lut'un canı sıkıldı ve iyice bunaldı. "Ne sıkıcı bir gün!" dedi.
78
Halkı coşkulu bir şekilde ona yöneltildiler; hep o kötü işi[1] yapıyorlardı o güne kadar kötü işler yaparlardı. Dedi ki "Ey halkım! Bunlar kızlarım… Sizin için temiz olan[2] kızlardır (onlarla evlenin). Allah'tan korkun; beni misafirlerim konusunda rezil etmeyin. İçinizde aklı başında bir adam yok mu?"
79
"Kızlarınla ilgilenmediğimizi iyi bilirsin. Bizim ne istediğimizi de iyi bilirsin" dediler.
80
"Keşke size karşı gücüm olsaydı, ya da sağlam bir sığınağa girebilseydim" dedi.
81
Misafirler dedi ki "Ey Lut! Biz Rabbinin elçileriyiz; sana asla ilişemeyeceklerdir. Ailenle birlikte gecenin bir vaktinde yola çık. İçinizden kimse arkasına bakmasın. Karını bırak ; bunların başına gelecek olan ona da gelecektir. Azapla buluşma zamanları sabahtır. Sabah da yakındır, değil mi?"
82
Emrimiz gelince, oranın altını üstüne getirdik. Üzerlerine pişmiş çamurdan üst üste taşlar yağdırdık.
83
Rabbinin katında belirlenmiş taşları yığdık. Onlar (Lut kavminin yaşadığı yer), yanlış yapan bu kimselerden (Mekke'den) uzak değildir.
84
Medyen'e de soydaşları Şuayb'ı elçi gönderdik. "Ey halkım!" dedi, "Allah'a kul olun; sizin O'ndan başka ilahınız yoktur. Ölçeği ve tartıyı eksik yapmayın. Sizi bolluk içinde görüyorum. Doğrusu ben sizi kıskıvrak yakalayacak bir günün azabından korkuyorum."
85
"Ey halkım! Ölçeği ve tartıyı hakka uygun yapın. İnsanların hakkını yemeyin. Ortalığı birbirine katıp doğal düzeni bozmayın.
86
Eğer inanıyorsanız, sizin için hayırlı olan, Allah'ın size bıraktığı kadarıdır. Ben üzerinizde bir bekçi değilim."
87
Dediler ki "Bak Şuayb! Atalarımızın taptıklarını bırakmamızı, mallarımızı kendi düzenimize göre kullanmaktan vazgeçmemizi senin ibadetin mi emrediyor? Sen yumuşak huylu ve aklı başında birisin!"
88
Şuayb dedi ki "Ey halkım! Rabbimden gelen açık bir belgeye dayanıyorsam, o bana kendi katından güzel bir imkan vermişse, buna ne diyebilirsiniz? Sizi bir şeylerden men etmekten maksadım size muhalefet değildir[1]. Ben sadece, gücüm yettiği kadar sizi iyiye ve güzele yöneltmek isterim. Başarılı olmam Allah'ın yardımına bağlıdır. Ben O'na güvenip dayanırım."
89
"Ey halkım! Bana karşı olmanız sizi zora sokmasın. Nuh'un halkına, Hud'un halkına veya Salih'in halkına olanlar sakın size de olmasın. Lut halkı da size uzak değildir.
90
Rabbinizden bağışlanma dileyin de artık O'na yönelin. Çünkü benim Rabbimin ikramı boldur, sevgi doludur."
91
Dediler ki "Bak Şuayb! Söylediklerinin çoğunu anlamıyoruz. Bizim gözümüzde sen gerçekten çok zayıfsın. Eğer ailen olmasaydı seni taşa tutardık. Bizim yanımızda senin bir gücün yoktur!"
92
Şuayb dedi ki "Ey halkım! Size göre ailemin gücü Allah'ın gücünden daha mı çok ki O'nu göz ardı edip sırt çeviriyorsunuz? Benim Rabbim yaptığınız her şeyi çepeçevre kuşatır."
93
"Ey halkım! Kendinize uygun olanı yapın. Ben de yapacağım. Alçaltıcı azap kime gelecekmiş, yalancı kimmiş, yakında öğrenirsiniz. Gözetleyin; sizinle birlikte ben de gözetlemekteyim."
94
Emrimiz gelince Şuayb'ı ve onunla beraber inanmış olanları ikramımızla kurtardık. Yanlış yapanları ise dehşet bir ses yakaladı da yurtlarında diz çöküp kaldılar.
95
Sanki orada bir varlıkları olmamıştı. Bilin ki Medyen halkı def olup gitmiştir. Tıpkı Semud'un def olduğu gibi.
96
Şurası bir gerçek ki Musa'yı da ayetlerimizle ve açık bir delille elçi gönderdik,
97
Onu Firavun'a ve önde gelen adamlarına gönderdik. Onlar Firavun'un emrine girmişlerdi. Oysa Firavun'un emri gerçeklere uymuyordu.
98
(Mezardan) kalkış günü halkının önüne düşecek, suya götürür gibi onları ateşe götürecektir. Başına varılan su ne kötü sudur! Ne kötü varıştır o varış!
99
Onlar bu dünyada da (mezardan) kalkış gününde de dışlanmışlardır (lanetlenmişlerdir). Ne kötü ikramdır o ikram!
100
Bu anlattıklarımız, o kentlerin haberlerindendir; onlardan hala ayakta duranlar da vardır, yıkılıp gitmiş olanlar da.
101
Onlara biz yanlış yapmadık ama onlar yanlışı kendilerine yaptılar. Rabbinin emri gelince, Allah ile kendi aralarına koyarak yardım istedikleri ilahları hiçbir işe yaramadı. Onların katkıları, sadece çaresizliklerini artırmak oldu.
102
Senin Rabbin, yanlışlar içine düşmüş kentleri yakaladığı zaman işte böyle yakalar. O'nun yakalaması can yakıcı ve sert olur.
103
Ahiretteki azaptan korkanlar için bunda tam bir ibret vardır. O gün bütün insanların toplanacağı gündür. O gün şahitlerin getirileceği günüdür.
104
Biz onu, süresi belirli olduğu için öne almıyoruz.
105
O gün gelince Allah'ın izni olmadan kimse konuşamaz. Onlardan kimi sıkıntılı, kimi de mutludur.
106
Sıkıntılılar, ateş içindedir. Orada nefesleri hırıltılı ve derindendir.
107
Gökler ve yer durdukça onlar da orada kalacaklardır. Rabbinin çıkaracakları başka[1]. Rabbin ne dilerse onu yapar.
108
Mutlu olanlar da Cennet'tedirler. Gökler ve yer durdukça onlar da orada kalacaklardır. Rabbin çıkaracak olursa başka[1]. Onlara yapılan kesintisiz bir ikramdır.
109
Taptıkları şeylerden dolayı onlarla tartışma[1]. Daha önce ataları nasıl ibadet etmişse bunlar da tıpkı o ibadeti yapıyorlar. Biz onların paylarını eksiltmeden tam veririz.
110
Musa'ya o kitabı verdik; hemen ihtilafa düştüler. Rabbinin daha önceki sözü olmasaydı aralarında hüküm verilirdi. O kitaptan dolayı onlar, içlerini kemiren bir şüphe içindedirler.
111
Rabbin, her birinin yaptığının karşılığını tam olarak verecektir. Çünkü O, onların yaptıklarının içi yüzünü bilir.
112
Öyleyse sana verilen emre tam olarak uy, seninle birlikte dönüş yapanlar da uysunlar. Sakın taşkınlık etmeyin. Çünkü o, bütün yaptıklarınızı görür.
113
Sakın yanlış yolda olanlara bel bağlamayın; yoksa o ateş sizi de yakar. Sizin Allah ile aranıza girecek bir dostunuz yoktur. Sonra yardım da göremezsiniz.
114
Gündüzün iki bölümünde[1] ve gecenin gündüze yakın zamanlarında[2] namaz kıl. Çünkü iyilikler (namazlar), kabahatlerikötülükleri giderir. Bu, aklını başına alacaklar için bir hatırlatmadır.
115
Sabret. Allah güzel davrananların ödülünü eksiltmez.
116
Sizden önceki dönemlerde birikimi[1] olanlar o yerlerdeki bozulmaya karşı çıksalardı olmaz mıydı? Kendilerini kurtardığımız az kimse dışında bunu yapan olmadı. Yanlış yapanlar, şımartıldıkları şeyin arkasını bırakmadı ve günahkarlar haline geldiler.
117
Yoksa senin Rabbin, kurulu (doğal) düzeni koruyan[1] bir halkı varken, yanlış yapıp, o kentleri işe yaramaz hale getirecek değildir.
118
Eğer Rabbin insanları tek bir ümmet (toplum) yapmayı tercih etseydi yapardı.Ama onlar birbirlerine, sürekli muhalif olacaklardır.
119
Rabbinin ikramda bulundukları öyle olmazlar[1]. O insanları bunun için (ikramı hak etmeyenler muhalif kalsınlar diye) yaratmıştır. Rabbinin şu sözü kesindir: "Cehennemi cinler ve insanlarla dolduracağım."
120
Elçilerle ilgili olarak sana anlattığımız her haberle yüreğini pekiştiriyoruz. Bu yolla sana, bütünüyle gerçek, inanıp güvenenlere öğüt ve ibret olan şeyler anlatılmaktadır.
121
İnanmayanlara de ki "Kendi konumunuza uygun olanı yapın, biz de yapıyoruz.
122
Bir de neler olacağını gözleyin, biz de gözlüyoruz."
123
Göklerde ve yerdeki bütün bilinmeyenleri bilmek Allah'a mahsustur. Her iş O'na varır. Sen O'na kul ol ve O'na güvenip dayan. Senin Rabbin yaptığınız işlerden habersiz değildir.